The Opposite of Apathy

GMA is heartless, cruel and insensitive. In continuing with her US trip, it shows that GMA gives more importance to meeting Bush and likewise conitnuing her junket tour with her minions rather than attend to the grieving families of those killed in the sinking of Princess of the Stars and other victims of typhoon “Frank”. She chose to bask in royalty during this particular trip in the United States and enjoys it so much while the whole nation weeps and grieves. To borrow the words of Sen. Ernie Maceda, “Truly GMA and her cohorts, the Cabinet, the 56 Congressmen and everyone in the junket are modern day Neros.”

Para kay GMA at sa mga tutang kongresista na bitbit nito, mas importante pa na kanilang hanapin si Obama o McCain, makita ang laban ni Pacquiao, kaysa hanapin at makita ang mga nawawalang pasahero ng lumubog na barko. Balewala sa kanila ang hirap ng damdamin na dinadanas ng mga kamag-anak ng mga pasahero, dahil wala silang kikitain sa mga ito.

My heart bleeds to those who have perished during the typhoon and all those killed in the sinking of the Princess of the Stars. I join our grieving nation in praying for their souls.

JV Ejercito

Jun Lozada should continue his crusade and quest for truth. Jun, don’t be discouraged by your detractors’ , Malacanang’s lapdogs’ criticisms. As long as you know that what you are fighting for is right, then you should carry on!

The youth should continue supporting the crusade of Jun Lozada specially that classes are about to start. GMA and her minions have been very relaxed during summer break. It’s time for the youth to take the lead once more in the quest for good and honest governance. Let us not remain apathetic.

Kinakailangang makilahok at makialam na ang kabataan!

Kilos Kabataan, palayain ang Bayan!
Tuloy ang Laban!!!

JV Ejercito

Napakarami ng nagsilbi sa ating bayan na matataas ang pinag-aralan, at kung saan-saan pa nag-aaral. Maraming mga namuno mula pagka Pangulo, mga Senador, mga Kongresista, mga Kabinete, at iba pa nga mga Summa Cum Laude, Magna Cum Laude, mga abogado, mga may doctorate degree, etc… Sa madaling salita, hindi nagkulang sa mga matatalinong mga indibidwal ang naglingkod sa ating bayan. Nguni’t bakit mahirap pa rin ang Pilipinas hanggang ngayon? Matapos ang pangalawang digmaang pandaigdig, ang Pilipinas, bilang alyado ng Estados Unidos ang panglawa sa pinakamayamang bansa sa Asya. Nguni’t dahan-dahan ay nilagpasan tayo ng mga karatig-bansa.

Ano nga ba ang mali sa Pilipinas? Sa aking palagay ay kulang ang pagmamahal sa Bayan ng marami sa mga namuno sa ating bansa. Maaaring mayroon naman nguni’t hindi ito ang nasa una, nguni’t ang sariling interes bago ang interes ng bayan. Kung ginamit lamang sana nila ang kanilang galing at talino para sa kapakanan ng bayan ay marahil tayo ngayon ay maunlad na at hindi ganito ang sitwasyon ng bayan. Sa ating sitwasyon, mahigit siguro 90 porsyento ng mga halal na opisyal ay hanap-buhay nila ang pulitika. Kung kaya’t ito na rin ang dahilan kung bakit sila ay nakikipagpatayan sa mga laban sa pulitika sapagka’t kabuhayan ang pinag-aawayan.

Ang inyong lingkod ay sinuwerte sa dahilang hindi ko hanap-buhay ang pulitika. Nagkataong ako ay isa ng matagumpay na negosyante bago sumabak sa pulitika. Sa madaling salita, hindi ko kailangan ang pulitika upang mabuhay, sapagka’t ako po ay may pinagkakakitaan sa aking mga negosyo.

Ito marahil ang isa sa mga dahilan kung bakit ako ay nakapagdedesisyon ng maayos at tuwid sapagka’t wala akong interes na personal. Ang sa akin, ako ay nabigyan ng pagkakataon na makapaglingkod sa ating bayan, ay pagbubutihin do na lang. Napakasarap pala ang makita mo na ang iyong mga kababayan ay masaya sa mga ginawa mong proyekto na labis na nakakatulong sa kanila. Ang sarap ng pakiramdam kapag nakita mo ang ngiti ng iyong mga kababayan, ito ay higit pa sa mga parangal at iba pang rekognisyon na maaaring igawad sa iyo.

Nagkaroon ng pagkakataon ang inyong lingkod na matikman kung paano ang mabuhay na parang prinsipe sa loob ng palasyo, at natikman ko na rin kung ano ang pakiramdam ng nilait at inapi matapos na mapatalsik sa palasyo.

Ang aking pinanghihinayangan lamang kung sakaling nasa palasyo pa ay ang pagkakataon na makatulong sa mas higit nakakarami nating mga kababayan

Nguni’t sa aking buhay ngayon sa oposisyon, ay kontento na ako at masayang-masaya sapagka’t alam ko na ang aking ipinaglalaban ay ang interes at kapakanan ng higit sa marami nating mga kababayan. Sa ilang mga pagkilos at pakikabaka na aking pong sinamahan nitong mga nakaraang taon ay mas nagpatibay sa aking paninindigan at paniniwala. Ang Edsa 3, kahit na pilit na binubura sa kasaysayan ng mga naghaharing-uri at mga ‘civil society’ ay nakatatak na sa puso at isipan ng inyong lingkod. Ito marahil ang pinakadahilan kung kaya’t ganun na lang ang aking paninindigan sa interes ng masa. Ang pagmamahal na ipinakita ng masa sa aking ama, kay Pangulong Erap, at sa inyong lingkod ay naka ukit na sa aking puso. Kung kaya’t ako ay makagaganti lamang ng utang na loob sa kanila sa pamamagitan ng paglilingkod ng tapat at maayos at higit sa lahat sa pakikipaglaban para sa kanilang kapakanan.

Kung kaya’t hindi ko kailanman hinahanap-hanap ang buhay sa palasyo sapagka’t ako ay kuntento na sa aking pong ginagawang pagtayo at pakikipaglaban para sa interes ng ating mga kababayan lalong-lalo na sa masa. Napakasarap maglingkod kung ang pagmamahal sa bayan ay tunay na iuuna bago ang sariling interes.

JV Ejercito

spliceanddice,

Most likely I will not be running for the Senate in 2010 since my brother is up for re-election. It will be hard since the machinery, the resources would be split in case we both run at the same time.

My best chance was last 2007, had I went through my candidacy, modesty aside I would have made it in the magic 12 as surveys have shown. With the opposition bandwagon, I would have been a Senator by now.

But I had to give way so that the opposition may be united. It was a big sacrifice and I must admit, it was a hard one too. But I always look at the bigger picture, I think my sacrifice would benefit the opposition, which would stand as a safeguard against the inept and scandal-ridden Arroyo regime.

If I was able to make the sacrifice of being a Senator last election, that goes to show that my personal interest is only secondary to the interest of our country.

I would always keep the fire and idealism of the youth burning, whether I am in the Senate or not.

May pag-asa,

JV Ejercito

Are the young turks running for the Senate or for some other public office in 2010? I cannot answer for the others but allow me to answer spliceanddice’s question directly and honestly, although I’m not sure that my answer will satisfy. Spliceanddice wrote today that -

That would be a fine question to begin with. On my part, I’ll keep the comments and criticisms–both positive and negative—coming once my question, as part of the youth you guys are addressing here, is answered. Thanks!”

Simply, my answer is I don’t know. Do I want to run for the Senate? Well, yes, because, among other things, Filipino Muslims have not had a representative in the upper house for over a decade. But I don’t want to run and lose because losing will not be just a personal tragedy but it will ultimately undermine, if not destroy, the chances of future Filipino Muslims of being elected. So the decision to run, which is distinct from the desire to represent Filipino Muslims, will be based on a lot of things and is, by no means, a simple matter.

However, I don’t think that this blog should be viewed from the lens of political opportunism alone. That would be unfair. Read the entries here, not just from the young turks but from the comments, and you will find that there is a wellspring of idealism and nationalism that is being tapped into by this web log. On my part, this blog is a means of engaging that wellspring, particularly because being a political spokesman can, if you let yourself get lazy and uncritical, become demoralizing and it can make you cynical. I don’t want cynicism to become a part of me and this initiative - corny as it may sound - is helping me by meeting, even if only on a virtual plane as of yet, Filipinos who are not apathetic and who have hope for our country’s future.

- Atty. Adel Tamano

It has been always been an honor for me to serve the youth and being a youth leader in the past, as past National President of the Junior Chamber of the Philippines or JCI-Philippines (formerly Philippine Jaycees), and as National Chairman of Kabataan ng Masang Pilipino, and other youth organizations, it has been a commitment for me to hold on with the passion to assist our youth, kahit pumuti na ang buhok ko. Although I belong to a political family, I have never let politics get in the way of my passion of serving the youth sector.

It will be a big challenge on how to convince the majority of our youth to be dedicated and take part on what is happening to our country. Based on my experience, as I have gone around the country, the youth will move as long as there would be programs and projects that would interest them. But unfortunately because of lack of effective youth programs, the majority of our youth remained apathetic.

This generation is hounded with political and economic crises, the youth should not lose hope to act and affect change for the nation. Even during the last issues concerning scandals in the current administration, the youth was at the forefront in the quest for truth. That was when I told myself, there is still hope, since the youth was now at the frontline of the communal action. It was a great feeling that the political, business, and religious personalities had to take a back seat and let the youth take the lead in the activities. May pag-asa na, sapagka’t kumilos na ang kabataan!

Gone are the days when the youth are just enthralled with gimmicks, night outs, malling, and even vices. Sana ay ang kabataan ngayon, gamitin ang pag-gigimik sa pakikihalubilo at pakikipagkaibigan sa kapwa kabataan para sa makabuluhang gawain. Ang it is also a good thing that we are blessed with the new technology that we can utilize for disseminating information, expressing our views and participating in the endeavors for the betterment of our nation.

Laman na ng mga blogs sa internet at You Tubes ang mga hinaing, mga pananaw at suhestiyon ng mga kabataan para sa ikabubuti ng ating bayan.

That is why some of the Filipinos are inspired to follow through, yung mga hindi tinatablan na kumilos at makiisa sa mga proyekto para sa bayan at nananatiling nakapiring ang mga mata, nagbibingibingihan at mistulang mga pipi na di nakapagsasalita, ay sobrang manhid na lamang talaga.

Kaya naman ang hamon ko sa ating mga kabataan ay ang mapanatili sa inyong lahat at mapatunayan na nasa kabataan ang pag-asa ng bayan!

The Filipino Youth have long been recognized as achievers, intelligent, talented and success-driven.

Ang dunong ng kabataan ang siyang magpapaunlad tungo sa tunay na kalayaan ng Pilipinas, kalayaan sa kahirapan, sa pagsasamantala ng naghaharing uri, at sa anumang kaguluhan. Ang ating sama-sama at nagkakaisang pagsisikap ang magbabangon sa mga Pilipino hindi lamang para sa pansariling kasaganahan ng ating mga pamilya nguni’t para sa kaunlaran at kapayapaan ng buong bayan.

Kilos na Kabataan, Palayain ang Bayan!

Para sa Bayan,

JV EJERCITO